کوفیان سالها امام حسین(ع) را در کنار امیر المومنین(ع) دیده بودند. کوفه پایتخت حکومت علی(ع) بود. حضرت امیر (ع) سالها در این شهر نماز خوانده بود، موعظه ها و سخنرانی ها کرده بود. به کمک محرومان شتافته و ایتام و بیوه زنان را سرپرستی کرده بود. بسیاری از کسانی که برای کشتن امام حسین(ع) آمدند، مدتها در رکاب علی(ع) با معاویه جنگیده بودند. آنها هرگز گمان نمی کردند روزی بیاید که به قتل امام حسین(ع) کمر بندند.

افراد سست عنصر از آغاز نیت بدی ندارند. می خواهند که به راه هدایت بروند و خداپرست باشند. آنان خدا را نیز عبادت می کنند، اما ایشان تنها در شرایط خاصی ایمان دارند، و به عبارتی همیشه خداپرست نیستند:« از میان مردم کسی است که خدا را یکسویه و در بعضی شرایط عبادت می کند»1

از این روی، هر کس باید نگران باشد که مباد ا عبادت او نیز مشروط باشد.پیروان حقیقی امام حسین(ع) – همانگونه که در زیارت عاشورا آمده است- با دوستان آن حضرت، دوست و با دشمنان ایشان دشمن اند و خدا را شکر می کنند که این دشمنی را در دلهایشان نهاده است و از او می خواهند که هم بر دوستی آنان با امام حسین(ع) بیفزاید و هم آتش آن دشمنی را در دلهایشان بیفروزد. از همین روی، در زیارت عاشورا قبل از سلام به خود امام(ع) دشمنانش را لعن می کنند. متاسفانه امروز در میان کسانی که ادعای شیعه بودن می کنند کسانی هستند که معتقدند این زیارت نامه را باید تغییر داد. لعنهای آن را باید حذف کرد. چون دوران خشونت گذشته است. امروزه باید حتی به روی دشمنان لبخند زد. حال آنکه لبخند به روی دشمنان بود که بعضی زمینه های انحراف را در گوشه و کنار کشور اسلامی پدید آورد. متاسفانه در بعضی جاها زمینه اختلاط نامشروع دختر و پسر، احیای سنتهای کفر آمیز، استفاده از مواد مخدر و مشروبات الکلی، تماشای فیلمهای مبتذل، برای جوانان فراهم شده است. زیرا با ترویج فرهنگ تساهل و تسامح، دشمنی با دشمنان را تضعیف کرده اند، و زمانی که به روی دشمنان لبخند زدند،با آنان معاشرت خواهند کرد و در نتیجه،اخلاق، رفتار، فرهنگ و فسادشان را نیز خواهند پذیرفت.

1- سوره حج. آیه11