نجوای عاشقانه

ای بالانشین که دریچه‏های آسمان به سمت رواقهای بارگاه تو باز می‏شود! تشنه شفاعت‏خویش را پیاله رضایتی ببخش و در سایه زیارت خوانی‏اش رضایش کن!
ای آبروی آسمان و زمین که همه منظومه‏ها گرد گنبد طلایی تو در طوافند! دلهای شب زده ما را به نور ایمان شکوفا کن و با حرف و حدیث‏خلوت خدا آشنا!
ای تمنای روشن آسمان! کمتر از آهوی بی‏پناه نیستم، مرا هم ضمانت کن! به سرا پرده خویشت‏بخوانم و هم صحبت کبوتران آستانه‏ات کن!
ای غریب نواز! زخمهای بی‏شماره‏ام به دستهای نوازش تو محتاج است . ای تکیه گاه هشتمین که دقیقه‏ها با آهنگ نقاره خانه تو کوک می‏شوند! بی‏پناه خویش را دریاب!